Ysgoloriaeth Bryn Terfel 2007

Y Cymro - 28/9/07

A chyn cloi, gair o ganmoliaeth i Manon Wyn Williams o Sir Fôn am ennill Ysgoloriaeth Bryn Terfel eleni. Da iawn yn wir. Fues i’n dilyn y gweithdai gyda’r arbenigwyr ar wefan S4C, ac yn falch iawn bod Manon wedi gwrando ar arweiniad doeth Daniel Evans. Mae’n rhaid imi fod yn onest a chyfaddef imi synnu’n fawr o weld a chlywed bod y llefarydd arall sef Elin Mair o Gaernarfon wedi dewis (neu wedi’i chynghori) i beidio â derbyn dim o gyngor Daniel. Pan glywais i eiriau agoriadol ei chyflwyniad : ‘Ni ddeelli fyth, fyth, fyth fy ngofid i...’, o’r ddrama ‘Blodeuwedd’, mi wyddwn yn syth, er mawr siom, fod cyngor Daniel i ddifa’r ystum ‘eisteddfodol’ wedi’i anwybyddu’n llwyr. Siawns ar ôl ‘penwythnos’ o weithdai - sydd fan lleiaf, gobeithio, tua wyth awr yr un dros y ddau ddiwrnod, nad oedd pregeth Daniel ‘…does na ddim gwahaniaeth rhwng actio a llefaru’ wedi’i gofnodi? A thra dwi’n deud y drefn, plîs saethwch y person a fu’n gyfrifol am ganiatáu i Glesni Fflur, enillydd yr unawd o sioe gerdd i ganu efo meicroffon yn ei llaw! Wedi’r holl sioeau cerdd dwi wedi’i weld dros y blynyddoedd, welais i rioed unrhyw actores yn canu tra’n dal meicroffon! Os lwydda nhw i osgoi’r fwled, falle’n wir mai rhai o’r hyfforddwyr ddylai dderbyn y gweithdai'r flwyddyn nesaf!

'A Disappearing Number'

Y Cymro - 28/9/07

Roedd yn gas gen i fathemateg yn ‘rysgol. Ddeallais i ‘rioed pam bod cymaint o bwyslais yn cael ei roi ar rifau a thablau. Cofio eistedd adre fin nos yn ceisio dysgu’r ‘un dau dau, dau dau pedwar...’ fel parot, a dechrau stryglo go iawn o gyrraedd y ‘ chwe saith...ymmmm, a’r saith saith...’ Pan glywais i mai ‘mathemateg’ a ‘rhifau’ oedd sail sioe ddiweddara’r cwmni unigryw Complicite, roeddwn i’n bryderus iawn wrth gamu mewn i’r Barbican, ynghanol dinas Llundain.

Byth ers eu sefydlu yn 1983 gan Simon McBurney, Annabel Arden a Marcello Magni, bu Complicite yn gwmni o berfformwyr a chydweithwyr sydd wastad wedi gwthio’r ffiniau dramatig, gan greu cynyrchiadau theatrig ac unigryw. Bellach o dan arweiniad eu cyfarwyddwr artistig Simon McBurney, maent yn parhau i swyno a denu’r gynulleidfa gyda chynyrchiadau sy’n gyfuniad o theatr gorfforol a gweledol. Yn y gorffennol, mae’r cwmni wedi addasu clasuron llenyddol yn ogystal â chreu gweithiau newydd, ac wedi mentro gyda sawl cyfrwng gan gynnwys gwaith radio a gwaith aml-gyfrwng mewn hen orsaf danddaearol. Beth bynnag fo’r prosiect, mae popeth yn cael ei greu yn ôl symbyliad gwreiddiol y cwmni sef : ‘i gyfannu geiriau, cerddoriaeth, delwedd a’r digwydd i greu theatr annisgwyl ac aflonyddgar’. Yng ngeiriau’r cwmni, ‘Does yna ddim dull o ddysgu Complicite. Cydweithrediad yw’r cwbl sydd angen’.

A chydweithredu sydd wrth wraidd eu cynhyrchiad diweddara sef ‘A Dissappearing Number’, sy’n bwrw golwg ar berthynas y mathemategydd o Loegr, G. H. Hardy, yng Nghaergrawnt ym 1914, gyda’r gŵr Indiaidd ryfeddol Scrinivasa Ramanujan. Yr hyn sy’n plethu hanes y ddau, a’r ddwy wlad, a’r amodau byw mor wrthgyferbyniol, yw gallu’r ddau i ddelio gyda damcaniaethau rhifyddeg a dadansoddiadau mathemategol. Cafodd Hardy ei swyno gan allu anhygoel Ramanujan, a phan ofynnwyd iddo mewn cyfweliad, beth oedd ei gyfraniad mwyaf i fyd mathemateg, atebodd ar unwaith mai darganfod yr athrylith ifanc o’r India oedd hynny, darganfyddiad a fu hefyd ‘yr unig ddigwyddiad rhamantaidd’ yn ei fywyd.

Mae’r stori’n cychwyn mewn ystafell ddarlith ble mae’r Saesnes ‘Ruth’ (Saskia Reeves) yn llenwi’r bwrdd gwyn sydd ar y mur efo theorïau mathemategol. Mae hi’n rhaffu, ac yn wir yn fy nallu i’n bersonol, efo’r fath rifyddeg; patrymau o ffigyrau sy’n pentyrru hyd anfeidroldeb, nes i’r ffisegwr Americanaidd ( Paul Bhattacharjee) dorri ar ei thraws. Pwrpas yr olygfa hon yw dangos dylanwad y ddau athrylith fathemategol ar addysg a damcaniaethau’r presennol, ond hefyd i gyflwyno’r stori garu sy’n digwydd rhwng ‘Ruth’ a’i chymar (Firdous Bamji).

Drwy ddefnydd hynod o effeithiol o sawl taflunydd yn ogystal â set syml sy’n troi a chodi, gwahanu a diflannu, mae’r ddrama yn symud mor rhwydd rhwng y presennol a’r gorffennol; rhwng y darlithwyr a’r ffisegwyr a’r ddau athrylith sef Hardy (David Annen) a Ramanujan (Shane Shambhu).

Rhyw jig-so o gynhyrchiad ydi hwn, fel un o ddramâu Povey, sy’n gneud i’r gynulleidfa weithio’n galed er mwyn rhoi’r darnau at ei gilydd. Er imi deimlo ar brydiau bod y ddrama rhyw hanner awr rhy hir, a’r sôn parhaol am fathemateg yn drysu fy meddwl, cefais fy ngwefreiddio gan yr hyn a welais ar y llwyfan. Roedd y modd y llifai’r cynhyrchiad o un olygfa i’r llall yn agoriad llygad, a’r ganmoliaeth uchel i’r actorion a’r criw cynhyrchu am wneud y defnydd helaethaf o driciau llwyfan, ac amseru perffaith.

Faswn i’n annog unrhyw un i geisio gweld o leiaf un cynhyrchiad gan y cwmni yma, petai ond i weld yr arddull unigryw, sy’n cyflawni gwir ystyr y gair ‘theatrig’ yn ei holl ogoniant.

Mae ‘A Dissappearing Number’ i’w weld yn y Barbican tan Hydref 6ed. Am fwy o fanylion, ymwelwch â www.barbican.org.uk/bite neu www.complicite.org

Sunday on the Southbank with Olivier

Who’d have thought that I’d bump into some of my favourite theatre actors, on my Sunday afternoon stroll on the Southbank! There I was, walking along, minding my business, when I noticed a crowd of people gathered outside the National Theatre. As I joined the crowd, which surrounded a covered blue plinth, I noticed Peter Bowles to my left. When I turned to my right, I saw Simon Callow, Nigel Harman and David Bradley. Then an entourage of familiar faces proceeded towards the gathering press, which included Richard Attenborough, Anna Carteret, Edward Petherbridge, Maggie Smith, Joan Plowright and Eileen Atkins, to name but a few.

I then remembered reading about ‘A Celebratory Performance’ on the Centenary of Laurence Olivier at the National theatre, with tickets priced at £250! To coincide with the celebration was the installation outside the National of a new statue of Olivier as Hamlet, created by the sculptor Angela Conner and funded by private subscription.

From now on, every time I pass the Statue, I shall remember this day with great joy.

'Private Peaceful'

Y Cymro - 21/9/07

Mae’r ddau Ryfel Byd wastad wedi denu sylw a dychymyg artistiaid a cherddorion, ac yn ddiweddar bu’r dramodwyr hefyd yn ychwanegu at y dystiolaeth er mwyn ceisio deall a chofio’r erchyllterau. Dro yn ôl mi welais i’r ddrama ‘Forgotten Voices’ sef addasiad o waith Max Arthur sy’n seiliedig ar dystiolaethau milwyr o’r Rhyfel Byd cyntaf, o gasgliad yr Imperial War Museum, a newydd agor yn Stiwdio Trafalgar mae addasiad o nofel Michael Morpurgo, ‘Private Peaceful’.

Adrodd hanes y milwr ifanc ‘Tommo Peaceful’ mae’r ddrama, milwr cyffredin yn y Rhyfel Byd cynta sy’n disgwyl cael ei ddienyddio ar doriad y wawr. Yn ystod ei noson olaf, mae’n edrych yn ôl dros ei fywyd byr, o’i fagwraeth yn Nyfnaint i’w ddyddiau yn yr ysgol, marwolaeth ei dad, ei anturiaethau efo’i gariad ‘Molly’ ac anghyfiawnder rhyfel.

Roedd ‘Private Peaceful’ yn un o’r 290 o filwyr a gafodd ei saethu rhwng 1914 a 1918 am fod - yn llygaid yr awdurdodau, yn gachgwn. Roedd llawer ohonynt yn dioddef o’r hyn sy’n cael ei gydnabod bellach yn ‘shell-shock’, a bron i 90 mlynedd yn ddiweddarach, fe gydnabu'r llywodraeth Brydeinig eu camgymeriadau, gan estyn eu maddeuant i’r cyfan ohonynt yn 2006.

Alexander Campbell yw’r actor dewr sy’n portreadu’r milwr, a fo sydd â’r dasg anodd o gynnal y sioe o’i dechrau hyd y diwedd. Ac mae hi’n dipyn o dasg gan fod angen cyfleu’r pryder o wynebu ei farwolaeth ymhen ychydig oriau, a hefyd edrych yn ôl dros ei fywyd, gan gofio’r dyddiau da a’r hyn a arweiniodd at ei sefyllfa bresennol.

Yn anffodus, er cystal perfformiad Campbell, roedd yma wendid mawr yn y sgript. Chefais i ddim mo’n argyhoeddi o bryder y milwr ifanc. Byr iawn oedd yr ol-fflachiadau i’r presennol, sef ei noson olaf, ac felly fe gollwyd llawer o wir ddrama’r sefyllfa. Er bod yna effeithiau sain i gynorthwyo’r actor i gyfleu’r atgofion, roedde nhwtha hefyd yn rhy dawel, ac o’r herwydd fe gollwyd yr elfen ddramatig yn gyfan gwbl.

Wedi dweud hynny, mae cyfarwyddo Simon Reade yn werth ei weld. Hoffais yn fawr y modd y defnyddiodd yr actor yr ychydig bropiau oedd ganddo yn hynod o lwyddiannus, gan fynd â ni o’r beudy llwm i faes y gad.

Gwerth a chyfoeth y cynhyrchiad ydi rhoi llais ac esboniad i’r trueiniaid fel Peaceful a gafodd eu dienyddio, gan sicrhau bod cenhedlaeth newydd yn cofio a gwerthfawrogi eu haberth.

Mae ‘Private Peaceful’ i’w weld yn y Trafalgar Studios tan y 26ain o Fedi.

'Bad Girls - The Musical'

Y Cymro - 21/9/07

‘It’s so bad, it’s brilliant!’. Dyna oedd barn un adolygydd a ymunodd â mi ar noson agoriadol y sioe ddiweddara i gyrraedd y West End sef ‘Bad Girls- The Musical’.

Ymateb cymysg iawn oedd yn chwildroi yng nghelloedd y co’ cyn camu i mewn i Theatr y Garrick. Er imi wylio’r gyfres gynta o ‘Bad Girls’ ar ITV, allwn i ddim credu yn eu sefyllfa. Roedd bob un o’r genod drwg yn rhy berffaith; eu gwalltiau a’r colur o’r safon ucha’, eu dillad yn ddrudfawr a chwaethus, a’u straeon yn rhy dros-ben-llestri i fod yn gredadwy.

Ymateb cymysg hefyd oedd gan y beirniaid pan ddarlledwyd y gyfres gynta ym mis Mai 1999. Ond, roedd yna ryw hud ynglŷn â’r cyfan, a’r hud hwnnw a greodd dros gant o benodau dros yr wyth mlynedd o’i fodolaeth. Yr hud hwnnw hefyd a barodd i’r gyfres gael ei gweld nid yn unig ym Mhrydain, ond hefyd yn yr Amerig, Canada, Ffrainc, Sweden, Seland Newydd, Awstralia a De’r Affrig.

Sut felly oedd yr awduron Maureen Chadwick ac Ann McManus am drosglwyddo’r gyfres boblogaidd hon o’r sgrin i’r llwyfan?

O’r eiliad cynta, mi ges i’n swyno. Gyda’r glec o gloi drws y gell sy’n agor y sioe, a’r delweddau o’r carchar sy’n cael ei daflunio ar y gefnlen, roeddwn i yn HMP Larkhall. Cawsom ein cyflwyno i’r carcharorion fesul un yn y gân agoriadol ‘I shouldn’t be here’, a phawb - fel mae teitl y gân yn awgrymu, yn pledio’i achos, gan ddatgan eu rhesymau pam na ddylent fod yno. Ymlaen aeth y stori, gan gyfuno elfennau o’r tair cyfres deledu gynta. Fe gawson ni’r stori garu enwog rhwng y carcharor ‘Nikki Wade’ (Caroline Head) a’r rheolwr ‘Helen Stewart’ (Laura Rogers); fe gawson ni’r gwarchodwr twyllodrus ‘Jim Fenner’ (David Burt) yn camarwain y genod, ac yn cael ei haeddiant ar ddiwedd y sioe; a’r elfen fwya anghredadwy oedd cyrhaeddiad y cymeriad ‘Yvonne Atkins’ (Sally Dexter) sy’n wraig i arweinydd y ‘Maffia’, a thrwy ei bygythiadau, a’i chysylltiadau, yn llwyddo i ennill y dydd, ac yn ennill ei rhyddid ar ddiwedd y sioe.

Er mwyn plethu’r cyfan, roedd yma wynebau cyfarwydd o’r gyfres deledu - er mai prin iawn oedda nhw. Yr un mwya cyfarwydd, a dderbyniodd gymeradwyaeth wrth ddod ar y llwyfan oedd Helen Fraser oedd yn portreadu ‘Sylvia Bodybag Hollamby’, un o’r gwarchodwyr cas sy’n ceisio cadw trefn ar y genod. Un carcharor yn unig a adnabyddais o’r gyfres sef yr hen wraig ‘Noreen Biggs’ (Maria Charles). Ond roedd y cymeriadau cofiadwy o’r gyfres deledu yno i gyd; y ddwy gyn-butain oedd yn gyfrifol am y bwyd ‘Julie Saunders’ (Julie Jupp) a ‘Julie Johnston’ (Rebecca Wheatley); y ferch groen tywyll ‘Denny Blood’ (Amanda Posener) oedd yn gi bach i’r ‘top dog’ ‘Shell Dockley’ (Nicole Faraday).

Beth felly a barodd i’n nghyfaill alw’r cyfan yn ‘brilliant’? Mae’n anodd deud. Er mor anghredadwy ydi’r straeon, a’r eiliadau o wir ddrama yn cael ei lesteirio wrth i’r actorion ddechrau canu a dawnsio o flaen llenni gliter a sequins drostynt, yr hyn sy’n ennill y dydd ydi proffesiynoldeb y cynhyrchiad. Mae’r sioe yn llifo’n rhwydd o un olygfa i’r llall, gan gyfuno delweddau sy’n cael ei daflunio ar y gefnlen efo’r actorion ar y llwyfan. Er bod yma ambell i gân wnaeth imi wingo fel ‘All banged up with no bang bang’ a ‘Life of grime’, mae rhywun yn derbyn y cyfan yn ysbryd y sioe.

Tydi hi ddim y math o sioe y bydd plant bach Cymru yn canu unawdau ohoni yn ein heisteddfodau, nac ychwaith y math o sioe fydd yn y West End am flynyddoedd i ddod. Ond rhaid cyfaddef ei bod hi’n adloniant pur am ddwy awr a hanner, ac werth ei weld tae o ond i ryfeddu at weledigaeth a chyfarwyddo Maggie Norris.

Mae ‘Bad Girls - The Musical’ i’w weld ar hyn o bryd yn Theatr y Garrick.

Mwy o fanylion ar www.badgirlsthemusical.com

Edrych mlaen...

Y Cymro - 14/9/07

Wrth i dymhorau newydd gychwyn yn ein hysgolion, cyhoeddwyd hefyd fanylion am dymhorau newydd ein theatrau, gyda phawb dros ei gilydd, yn ceisio hawlio’r penawdau.

Theatr unigryw'r Donmar Warehouse yn Soho sydd ar flaen y gâd ar hyn o bryd efo’r newyddion bod Jude Law wedi cytuno i bortreadu ‘Hamlet’ iddyn nhw, dan gyfarwyddyd Kenneth Branagh. Bydd y cynhyrchiad yma yn rhan o dymor newydd y Donmar, sydd am y tro cyntaf, yn mynd i gael ei lwyfannu yn Theatr y Wyndham’s o fis Medi 2008 ymlaen. Bydd Derek Jacobi yn portreadu ‘Malvolio’ mewn cynhyrchiad arbennig o ddrama Shakespeare ‘Nos Ystwyll’, gyda chyfarwyddwr artistig y cwmni, Michael Grandage yn cyfarwyddo, a Kenneth Branagh hefyd yn troedio’r llwyfan mewn fersiwn newydd gan Tom Stoppard o ddrama Chekhov ‘Ivanov’.

Yn y tymor byr, mae Ewan McGregor a Chiwetel Ejiofor yn cyd-weithio ar gynhyrchiad o’r ddrama ‘Othello’ fydd yn agor ar y 29ain o Dachwedd tan y 23ain o Chwefror 2008, ac Andrew Buchan ymysg eraill mewn drama o waith Arthur Miller ‘The Man who had all the Luck’ rhwng yr 28ain o Chwefror a’r 5ed o Ebrill 2008.

Yn sgil bod y Donmar wedi cyhoeddi’r newyddion uchod, fe gadarnhaodd cwmni’r Royal Shakespeare bod seren y gyfres ‘Dr Who’, David Tennant hefyd wedi cytuno i bortreadu ‘Hamlet’ iddyn nhwtha mewn cynhyrchiad arbennig wedi’i gyfarwyddo gan Gregory Doran, gyda Patrick Stewart fel ‘Claudius’. Bydd y cynhyrchiad yma yn agor ar y 5ed o Awst 2008 tan y 15fed o Dachwedd.

Parhau i ddenu’r enwau mawr mae’r West End yma yn Llundain wrth i Christian Slater ddychwelyd fis nesaf mewn addasiad o’r ffilm ‘Swimming with Sharks’ yn theatr y Vaudeville o’r 16eg o Hydref ymlaen. Parhau hefyd i agor mae’r dramâu cerdd, gyda chynyrchiadau o ‘Rent’, ‘Desperately Seeking Susan’, ‘Hairspray’ a ‘Bad Girls’ yn agor dros y misoedd nesaf.

Yng Nghymru, bydd cyfle i weld cynhyrchiad cyntaf y cwmni Sherman Cymru o ddrama newydd Gwyneth Glyn ‘Maes Terfyn’ wedi cyfarwyddo gan Arwel Gruffydd, a bydd Theatr Bara Caws yn cyflwyno tair monolog gan Alan Bennett dan y teitl ‘3/3’ gydag Owen Garmon, Valmai Jones ac Olwen Rees yn addasu gwaith Bennett o’r gyfres ‘Talking Heads’. Gwaith Emyr Humphreys fydd yn cael ei addasu gan Glwyd Theatr Cymru, ar gyfer eu cynhyrchiad newydd o ‘A Toy Epic’ wedi’i gyfarwyddo gan Tim Baker, tra bydd Terry Hands yn cyflwyno addasiad newydd o ddrama Chekhov ‘Y Gelli Geirios’ yn Saesneg.

'Grease'

Y Cymro - 14/9/07

Mae’n rhyfedd fel mae’r oes yn newid. Am flynyddoedd, cafodd ein hannwyl deledu ei feio am gadw pobol draw o’r theatr. Erbyn hyn, y bocs (nid-mor-fychan) sy’n gyfrifol am gastio rhai o’r sioeau mwya’ poblogaidd yn y West End!. Dyna chi ‘The Sound of Music’ i gychwyn, a’r Gymraes Connie Fisher, yn gwbl haeddu dod i’r brig efo’i pherfformiad unigryw o ‘Maria’ gan chwalu cysgod Julie Andrews am byth; Lee Mead wedyn yn ‘Joseff a’i Gôt Amryliw’, yn parhau i swyno’r gynulleidfa a’i lais melfedaidd a’i ‘frethyn ystlys’ dadlennol (faswn i’n taeru sy’n mynd yn llai wrth i’r sioe barhau!). A dyma ddod at y ddeuawd ddiweddara i gamu o’r sgrin i’r llwyfan sef Danny Bayne a Susan McFadden, enillwyr y gyfres i ganfod sêr newydd y ddrama gerdd bythol-boblogaidd ‘Grease’.

Er na welais i fawr o’r gyfres deledu, na chwaith y gyfres i ganfod y ‘Joseff’ newydd oedd yn digwydd bod yn cyd-redeg â hi, allwn i’m peidio teimlo bod gan bwy bynnag oedd am ddod i’r brig, orchwyl anferth i’w gyflawni drwy bortreadu’r ddau eicon yma gafodd eu hanfarwoli gan John Travolta ac Olivia Newton-John yn y ffilm a ryddhawyd ym 1978. Ond roedd y ddrama gerdd yn bod cyn hynny. Ym 1971, cyfansoddodd yr awduron Americanaidd Jim Jacobs a Warren Casey ‘ddrama gyda cherddoriaeth achlysurol’, a’i llwyfannu hi mewn theatr yn Chicago. Pan welodd y cynhyrchwyr Ken Waissman a Maxine Fox eu cynhyrchiad, awgrymodd y ddau y byddai drama gerdd yn gweithio’n well. Wedi ail-edrych ar y cyfan, ac ail-gyfansoddi, agorodd ‘Grease’ yn Manhattan ar y 14eg o Chwefror 1972. Derbyniodd y sioe ganmoliaeth uchel a buan iawn symudwyd y sioe i Broadway. Barry Bostwick a Carole Demas oedd y ddau wreiddiol i bortreadu’r ddau gariad enwog ‘Danny Zuko’ a ‘Sandy Dumbrowski’, sy’n mynychu’r ysgol uwchradd Rydell High yn Chicago ym 1959. Mae’r sioe yn olrhain eu cyfeillgarwch, gan ddelio efo pynciau cymdeithasol fel trais y gangiau a beichiogrwydd, ond hefyd yn delio â themâu fel cariad, cyfeillgarwch a gwrthdaro’r arddegau.

Buan iawn y daeth enwau mwy cyfarwydd i lenwi esgidiau’r ddau brif gymeriad, ac wrth i’r blynyddoedd ruthro heibio ar Broadway, gwelwyd cantorion fel Patrick Swayze, John Travolta a hyd yn oed Richard Gere yn mentro gwisgo’r siaced ledr enwog. Gwelwyd y sioe yn Llundain am y tro cyntaf ym mis Mehefin 1973, gyda’r actor (anadnabyddus bryd hynny), Richard Gere ac Elaine Page wrth y llyw.

Felly, beth am y ddau ddiweddara? Oedd ganddyn nhw’r gallu lleisiol a’r ddawn actio i gynnal y ddau ran flaenllaw yma? Oedd ganddyn nhw’r hud arbennig a’r presenoldeb llwyfan i sicrhau bod cenhedlaeth arall yn syrthio mewn cariad a chydymdeimlo efo’r ddau gariad? Yn onest, ac yn siomedig o anffodus, na ydi’r ateb.

Does 'na’m dwywaith fod gan y ddau berfformiwr yma leisiau bendigedig, ac roedd y ddau ar eu gorau yn eu hunawdau fel ‘Hopelessly Devoted to you’ a ‘Sandy’, ond y gwendid mawr ydi’r ffaith mai ‘perfformwyr’ neu ‘ddawnswyr’ ydi’r ddau ac nid actorion. Mae angen i ‘Danny’ sefyll allan ynghanol y criw o hogiau; mae angen iddo fod yn olygus ac eto’n beryglus o tyff a dynol; mae angen iddo fedru cipio neu dorri calon unrhyw ferch gydag un edrychiad, ac yn anffodus, tydi’r gallu hynny ddim ym meddiant y llanc pedair ar bymtheg oed Danny Bayne. Ynghanol yr ail-act, mae gofyn iddo ddod i’r llwyfan mewn shorts a chrys T, gyda’r bwriad o edrych yn rhywiol a siapus, ond bois bach, weles i fwy o rywioldeb mewn bwced a mop nag oedd ar y llwyfan!

Pan oedd y cast i gyd ar y llwyfan, collwyd y ddau ohonynt ynghanol y criw; doedd yna ddim byd am bersonoliaeth y ddau oedd yn serennu na chwaith yn mynnu sylw. Dim ond ar ddiwedd y sioe, yn ystod y finale, ac wedi trawsnewidiad ‘Sandy’ y dechreuais i deimlo bod y ddau o’r diwedd wedi canfod eu cymeriadau, ac yn dechrau amlygu’i hunain.

O ran y cynhyrchiad yn gyffredinol, yr hyn sy’n achub y cyfan, heb os ydi’r caneuon cofiadwy. Syml iawn ydi’r set, ac wedi gweld cynyrchiadau mor ddrudfawr â ‘Wicked’ a gostiodd saith miliwn o bunnau a ‘Lord of the Rings’ oedd yn ddeuddeg miliwn, mae cynhyrchiad fel hwn yn edrych yn eitha’ rhad a gwag. Wedi dechrau digon tila ac aradeg, sy’n ein cyflwyno ni i’r band a rhai o alawon mwya’ cofiadwy'r sioe, mae’n cymryd tipyn o amser i’r troed gyrraedd y sbardun, ac i’r enwog ‘Greased Lightning’ gyrraedd y lôn gyflym. Rhy neis-neis, perffaith, a glân oedd popeth am y sioe, ac roeddwn i’n dyheu am y caledi a’r ‘coolness’ oedd wrth wraidd y ffilm enwog. Er iddi wella erbyn yr ail-ran, gwan iawn oedd y cymeriad ‘Rizo’ (Jayde Westaby) yn ei ffrogiau benywaidd, a hithau i fod y caletaf o’r merched. Ar un adeg, yn y ddeuawd ‘Mooning’, roedd ‘Roger’ (Richard Hardwick) a ‘Jan’ (Laurie Scarth) yn serennu fwy na’r ddau brif gymeriad, a hynny’n syml am fod gan y ddau actor ifanc yma brofiad helaeth ar lwyfan, ac roedd hynny i’w weld yn amlwg.

Ynghanol yr anobaith, mae yma ambell i olygfa fel y ‘Beauty School Drop Out’ a’r ‘Finale’ sy’n werth ei weld, ond yn anffodus, tydi gweddill o’r sioe ddim yn cynnal y safon.

Mae ‘Grease’ i’w weld yn Theatr Picadilly ar hyn o bryd. Am fwy o fanylion, ymwelwch â www.greasethemusical.co.uk